„cia w ubóstwie. Jednakże, jak wiadomo, najpotężniejsze nawet doktryny nie są w stanie przemóc życia w dłuższym okresie. Doktryny nadają oczywiście życiu impuls, lecz — życie je temperuje, przysposabia do własnych reguł i naturalnego, odwiecznego porządku. Prawodawcy kościelni z czasem stawali się mniej, rygorystyczni, zezwalali na spożywanie wina podczas niektórych świąt. Jednak dopiero św. Benedykt z Aniane (750—821), tzw. ojciec Europy, zreformował istniejącą już regułę benedyktyńską.4 Zreformowana reguła zdominowała wkrótce życie klasztorne, a przyzwolenie św. Benedykta spowodowało, że wino stało się jednym z elementów podstawowego wyżywienia klasztornego, napojem codziennym. „Ojciec Europy" nie powziął tej decyzji z lekkim sercem, obwarował ją zastrzeżeniami sprowadzającymi się do „ul non usąue ad satietatem bibamus" (aby nie przebierać miary w piciu). Ten wielki reformator stąpał mocno po ziemi i znał naturę ludzką, słabą, skłonną do upadku. Infirmitas — (chwiejność, małoduszność, słabość) — powiadał o niepanowaniu nad apetytem, imbecillitas — powiadał a propos wina. Lecz cóż, nawet wielcy reformatorzy w pewnym stopniu muszą się liczyć z opinią zakonników, ci zaś zdecydowanie optowali za winem. Uważali je za napój zdrowy, w każdym razie zdrowszy od wody („Nie pij już samej wody; używaj trochę wina ze względu na swój żołądek i na swe częste osłabienia"). Traktowali wino jako panaceum na starcze dolegliwości, na wszelkie choroby, na trudy żywota, których średniowiecze nie szczędziło ludziom. Trzeba zaś przyznać, że zwłaszcza po reformie św. Benedykta — reakcji na zwyrodnienie życia klasztornego i w ogóle kleru — dyscyplina w klasztorach objętych nową regułą, czyli niemal wszystkich, była naprawdę surowa. Powiedzmy wprost wino w klasztorach — jako składnik codziennego pożywienia — tolerowano ze względu na głębokie przekonanie, iż mimo wszystko, mimo imbecillitas, dodaje ono sił do znoszenia surowej dyscypliny, a spożywane z umiarem korzystnie wpływa na zdrowie.“(10)