„I jeszcze raz zmienia poeta miejsce zamieszkania. Z końcem września 1822 przenosi się wraz ze swą stałą kochanką do Genui, a właściwie do wioski Albaro, położonej tuż za bramami miasta. Nie wie ani nie przeczuwa, że zbliżają się ostatnie chwile jego życia. Dopisuje mu zdrowie, bawi się, nie stroniąc nawet od niezbyt wyszukanych rozrywek.
Zresztą zawsze tak się z Byronem dzieje, gdy na horyzoncie pojawia się nowa intrygująca kobieta. Wizytowała zaś go i komplementowała w tym czasie lady Blessington, która napisze później „Diariusz rozmów z lordem Byronem". Kazimierz Chłędowski powie „Piękna, rozumna, dowcipna, elegancka lady nadzwyczaj się podobała Byronowi i unieszczęśliwiała hrabinę Teresę, która widząc ją w towarzystwie poety, nie posiadała się z zazdrości". Do zbliżenia jednak nie dojdzie.
Upłynie niewiele czasu, a Byron w towarzystwie Piotra Gamby znajdzie się na ziemi greckiej. Tam, u wybrzeży, zaatakuje go niezwykle groźna febra, która dokona dzieła zniszczenia od lat osłabionego atakami epileptycznymi organizmu. Szlachetny George nie zdąży na pole bitewne, by zginąć niczym heros. Umrze w smutku i przygnębieniu. 1 choć nie padł na polu chwały wśród walczących Greków, ci uznali go za rzecznika swej narodowej sprawy, a na wieść o jego zgonie ogłosili żałobę w całym kraju. Śmierć poety wstrząsnęła Europą. Stał się on synonimem piękna i wolności.“(7)