„Ojciec zrobił dłuższą przerwę i powoli napisał pod rysunkiem w zeszycie
1.Włókno żarówki jest rozżarzone.
2.Do płytki dodatkowej jest przyłączony plus, a do włókna mi
nus baterii.
A po chwili zastanowienia dopisał jeszcze dużymi literami PŁYTKA METALOWA — ANODA WŁÓKNO — KATODA
— Jakie to dziwne nazwy, popatrz, Janku — mówił Władek. — Anoda, katoda...
— Anoda... Katoda... — powtórzył jak echo Janek — ...to chyba nie po polsku...
— Te nazwy pochodzą ż języka greckiego — objaśnił ojciec. — Tak samo jak wiele innych nazw z dziedziny elektryczności i elektroniki. Na przykład elektron — pamiętasz, Władku, nasze pierwsze doświadczenia z bursztynem...
— Ależ tak, tato, doskonale pamiętam — ucieszył się Władek. — Elektron, bardzo dziwny kamień... — A więc znowu wróciliśmy do elektronu...
— Tym razem do elektronu w liczbie mnogiej do elektronów
—poprawił go ojciec. — I nie prędko rozstaniemy się z nimi, będziemy je coraz częściej spotykać, prawie na każdym kroku.
— No tak, ale ich nie widać... — powiedział w zamyśleniu Janek.
— A jak nie widać, to nie wiadomo, czy w ogóle są...
— Jak to nie widać... Janku! — obruszył się Władek. — Przecież w obwodzie tej płytki...
— Anody — podpowiedział ojciec.“(2)