„Potwierdzają to inne źródła. Weźmy np. dokumentację praktyk, które młodzi adepci służby dyplomatycznej odbywali w Protokole Dyplomatycznym. Praktyki w tej komórce trwały zwykle 23 tygodnie. Praktykantów zapoznawano w tym czasie z takimi sprawami, jak immunitety dyplomatyczne i przywileje konsularne, korespondencja władz polskich z władzami państw obcych i korpusem dyplomatycznym, uroczystości i przyjęcia protokolarne, wreszcie sprawy orderów. Zwracano przy tym dużą uwagę na stopień opanowania języka francuskiego.
Po zakończeniu praktykantom wystawiano opinie. Weźmy jedną z nich, wystawioną w lipcu 1939 r. w Protokole Dyplomatycznym dla Stanisława Berezowskiego. Mówiła ona, iż jest „punktualny i obowiązkowy. Pracował chętnie i sumiennie, stosując się do udzielanych mu wskazówek. Materiały dane mu do przejrzenia studiował starannie i z zainteresowaniem. Znajomość języka francuskiego w piśmie wymaga uzupełnień. Dobrze wychowany, obyty, grzeczny. Zasługuje na zaufanie i nadaje się do polskiej służby zagranicznej".
Wróćmy jednak do przykładu Jana Meysztowicza. Pisze on, że po pomyślnym odbyciu praktyki przeprowadzany był egzamin. Nie stanowił on tylko formalności. Zdawano przed komisją, której z reguły przewodniczył wiceminister Jan Szembek. Na treść egzaminu składały się pytania z prawa międzynarodowego, cywilnego, teorii i praktyki konsularnej, geografii gospodarczej, prawa administracyjnego, historii dyplomacjibardzo szczegółowo od 1815 r. historii Polski. Egzaminowano także ze znajomości języków, ustnej i pisemnej obowiązkowo z francuskiego i najczęściej do wyboru z niemieckiego lub angielskiego. „Historię dyplomacji zdawało się po francusku podkreśla Meysztowicz i egzaminował sam wiceminister Szembek".“(4)