„Reasumując należy stwierdzić, że położenie maksymalnie zgięte, oprócz pewnej odmiany, ma szczególne zastosowanie u kobiet ze zbyt szeroką i zwiotczałą pochwą.
Położenie maksymalnie zgięte — w swej krańcowej postaci — może stwarzać pewne trudności dla mężczyzny i kobiety; nie każda para zdolna jest do tego rodzaju gimnastyki. Metoda założenia nóg na ramiona mężczyzny ma ponadto tę wadę, że górne połowy ciała są od siebie oddalone.
Krańcowość ta nie jest jednak konieczna dla osiągnięcia korzyści związanych ze stosowaniem położenia zgiętego. W zupełności wystarcza zwykłe ułożenie ginekologiczne, jeśli zważa się przy tym na taki wybór ułożenia obu ciał, aby członek skierowany był na przednią ścianę pochwy oraz uciskał od tylu krocze.
W położeniu ginekologicznym kobieta leży na grzbiecie z nogami silnie zgiętymi w biodrach, które przy tym są szeroko rozsunięte oraz zgięte w stawach kolanowych w sposób jak najwygodniejszy dla kobiety. Ułożenie to tak bardzo udostępnia okolicę sromu i krocza (więcej nawet niż ułożenie maksymalnie zgięte, w którym nogi nie są tak znacznie rozsunięte), że stosowane jest w czasie zabiegów ginekologicznych.
Spółkowanie w tym ułożeniu jest dla obydwojga uczestników o wiele wygodniejsze niż w położeniu maksymalnie zgiętym.“(1)