„Samo barwienie polega na wiązaniu barwników z materią włókna. Tak więc barwnik i włókno muszą odpowiadać sobie pod względem wzajemnego powinowactwa, czyli łączenia się. Im większa jest ta skłonność, tym większa będzie trwałość wybarwienia, barwnik bowiem nie tylko pokrywa włókno na jego zewnętrznej powierzchni, ale przenika w głąb, przebarwiając każde włókno z osobna w całej jego masie.
Włókna roślinne zbudowane są z węglowodanów, zwierzęce zaś — z ciał białkowych. Każdy ten rodzaj materii ma więc odrębny charakter chemiczny i odmienne własności, dzięki którym wykazuje odmienny stosunek do barwników, których skład i własności są także bardzo różnorodne. Do poszczególnych zatem rodzajów włókien muszą być dobierane odpowiednie barwniki.
Sztuka barwienia polega na tym, aby umiejętnie stwarzać naj pomyślniej sze warunki dla procesu łączenia barwników z włóknem przy ograniczeniu do minimum niebezpieczeństwa uszkodzenia włókna.
Aby umożliwić ten proces, barwniki rozpuszcza się w wodzie i — jeśli substancja barwnika, tj. cząsteczki chemiczne, rozdzielą się pojedynczo i równomiernie w całej zawartości rozpuszczalnika — wtedy powstanie roztwór rzeczywisty. Na stan rozproszenia barwnika w rozpuszczalniku wpływa się przez dodawanie różnych związków chemicznych, zależnie od rodzaju włókna i stosowanych barwników. Mogą to być kwasy mineralne — siarkowy i fosforowy, kwasy organiczne — mrówkowy, octowy i szczawiowy, sól kuchenna i glauberska, soda, rozmaite mydła i inne złożone przetwory zwilżające i rozpraszające. Przygotowany w ten sposób roztwór jest po prostu kąpielą barwiącą, materia wełny zaś — amfolitem (tzn. zawiera dwoiste związki, które wykazują własności kwasów i zasad oraz ich funkcję), który — pęczniejąc w wodzie — tworzy połączenie z kwasami i zasadami. Amfolit w roztworze kwaśnym zachowuje się jak zasada, a w roztworze alkalicznym — jak kwas.“(5)